h1

Δουλειά εν 2009

April 1, 2009

Μέρες που είναι αναπολώ όλο και περισσότερο τα περασμένα. Δεν αναφέρομαι στην πρωταπριλιά βέβαια αλλά στην οικονομική κρίση που μας έχει χαζέψει κανονικότατα. Και εξηγούμαι : Παλαιότερα, λοιπόν,  όταν ακόμα ψαχνόμουνα σχετικά με το τι επάγγελμα θα ακολουθήσω ή ακόμα παλαιότερα για το τι σπουδές θα ακολουθήσω – το ζητούμενο από την πλευρά μου ήταν η ηθική κάλυψη και  η ακεραιότητα. Ο χρόνος ,βέβαια, αδυσώπητος ,με έκανε να διαπιστώσω πως θα πρέπει να κάνω κάποιες εκπτώσεις στο αξιακό μου σύστημα για να με απορροφήσει ο κοινωνικός ιστός. Δεκτό λέω τότε και συνεχίζω εν αγνοία της έκπτωσης που καλούμε σήμερα να καταβάλλω σε πλήρες αντίτιμο.

Εξηγούμαι περαιτέρω: έχοντας κάποια συγκεκριμένα πλαίσια κοινωνικής και επαγγελματικής συμπεριφοράς αντιλαμβανόμουνα  τον κόσμο μέσα από τις οπτικές γωνίες που μου επέτρεπαν αυτά ακριβώς τα πλαίσια, δηλαδή με ανθρωπιστικό ενδιαφέρον με πλήρη συνάρτηση ως προς το δίκαιο και το άδικο και άλλα αριστεριστικά πρότυπα που πολύ με βοήθησαν να έχω μια ευχάριστη και παραγωγική νοητικά εφηβεία.

Σήμερα πλήρως ενταγμένος σε ένα εργασιακό περιβάλλον εναποθέτω το σύνολο των ανησυχιών μου των δραστηριοτήτων μου της ύπαρξής μου  – στο μέλλον και στην χρονική συνέχεια της εκάστοτε εταιρείας που συνεργάζεται μαζί μου. Με πιάνει τρέλα δηλαδή κάθε φορά που αναλογίζομαι πως έχω θυσιάσει όλες τις αξίες που νομίζω πως με καθορίζουν για να μπορώ να ανήκω και εγώ σε ένα εταιρικό γίγνεσθαι – σήμερα όμως περισσότερο από ποτέ οι εταιρείες είναι απρόσωπες και στον βωμό του εταιρικού κέρδους ή στην μείωση του κόστους δεν δειλιάζουν καθόλου από το να διώξουν κόσμο άκριτα χωρίς δικαιολογίες και αντιπερισπασμούς. Και ενώ λοιπόν έχω επιτέλους κατορθώσει να έχω ένα συνεπές  προφίλ που να μπορεί να σταθεί επάξια στο οικογενειακό τραπέζι δηλώνοντας με περισσό εγωισμό τις αριστερές του πεποιθήσεις ενώ παράλληλα συντηρεί το φιλελεύθερο τρόπο ζωής, έρχεται η κάθε επιχείρηση και σου στερεί ακόμα και αυτήν την ψευδαίσθηση της ελευθερίας που με τίμημα τις αξίες σου είχες δωρίσει.

Απολύεστε κύριε, περάστε από το ταμία να εισπράξετε το υπόλοιπον της οφειλής μας προς εσάς.

Και μένεις στήλη άλατος στην καλύτερη, στην χειρότερη στο μυαλό σου αρχίζουν να παίζουν σκηνές από την τελευταία έκρηξη στην Βαγδάτη που πήρε μαζί της καμιά 30αριά άτομα και απαραίτητα συμπεριλαμβάνεις θέλοντας να δώσεις μια ευχάριστη νότα στην εικόνα και όλους τους μεγαλεπήβολους τίτλους που σε περιστοίχιζαν μέχρι πριν από μερικά λεπτά : CEO, COO, CFO κτλ. Η ανάπαυλα της ολοκληρωτικής καταστροφής κρατάει λίγο βέβαια και μένεις να συνειδητοποιήσεις στο κατά το δυνατόν μικρότερο χρονικό διάστημα πως θα καταφέρεις να συμβιβάσεις τον αστικό τρόπο ζωής που έχεις πλέον υιοθετήσει με την ανυπαρξία εισοδήματος και τις αριστερές πεποιθήσεις.

 

Σε όσους ανησυχούν όχι δεν απολύθηκα —– ακόμη….

 

 

Advertisements

2 comments

  1. Είναι δύσκολοι καιροί.
    Ειδικά για τη γενιά μας που οι περισσότεροι ακόμη αναρωτιόμαστε τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε ξεχνώντας ότι πατήσαμε τα τριάντα, έχοντας ως δουλειά κάτι που η δεκαοκτάχρονη εκδοχή μας στάνταρ θα απέρριπτε.


  2. ο ετεροχρονισμός μου δεν παίζεται αλλά τι να με κάνω…δεν δικαιώνω απο τον εαυτό μου να έχει την λογική συνέχεια του δεκαοχτάχρονου εγώ μου, και το τραγικό είναι πως μάλλον κλαίγομαι γιατί έχω καταλήξει στις επιλογές μου. Κατα τ’αλλα έβγαλε ήλιο πια και αρχίζει να αλλάζει η διάθεση σιγά σιγά, μια θάλασσα θα μας σώσει



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: