h1

Return from Folegandros

August 19, 2008

Το να περνάς όμορφα στην Φολέγανδρο έχει γίνει για όλους εμάς που συναντιόμαστε κάθε χρόνο εκεί μια ευχάριστη ρουτίνα. Φέτος όμως είχα ελάχιστο χρόνο για να γειωθώ με το νησί και μάλλον αυτό κάπως μου ήρθε. Και εξηγούμαι, παλαιότερα η Φολέγανδρος θες λόγο του μικρού λιμενοβραχίονα θες λόγο τον λιγότερων εντύπων που την ανέφεραν σε αφιερώματα για διακοπές, ήταν ένας προορισμός που αφορούσε όσους αντλούσαν κάποια καταγωγή απο εκεί, κάποιους διαβασμένους Ιταλούς που ήξεραν τον Μάρκο Σεκούνδο και την καλή δουλειά που είχε κάνει επι ενετοκρατίας σ’ολη την Παροναξιά (διοικητική περιοχή που υπάγεται και η Φολέγανδρος), και τέλος όλοι εμείς που επιλέγαμε το ελεύθερο καμπινγκ για τις διακοπές μας και την παραλία του Αγ. Νικόλα  που τότε φάνταζε ιδανική.

Σε αντίθεση βέβαια όλο αυτό το σκηνικό με το σήμερα. Και μην βιαστείτε να με κατηγορήσετε σαν αναχρονιστή και άλλα τέτοια ωραία γιατί δεν θα ήθελα να μείνουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν, βλέπω το μέλλον θετικά και ελπίζω πως τα πράγματα μπορούν να αλλάζουν προς το καλύτερο. Αλλά η Φολέγανδρος έχει πάρει την κάτω βόλτα και αυτό είναι μια αλήθεια. Αναφέρομαι τόσο στον κόσμο του Αυγούστου που την επισκέπτετε όσο και στους ίδιους τους Φολεγανδρίτες που όπως όλοι οι νησιώτες που είδαν το νησάκι τους να ανεβαίνει τουριστικά λίγο έχουν βαλθεί να γίνουν εκατομυριούχοι στην διάρκεια μιας και μόνο καλοκαιρινής περιόδου.

Δωμάτια ( τα γνωστα rooms to let) κοστίζουν πλέον 120-130 ευρώ την ημέρα χωρίς βέβαια να έχουν ένα αντίκρυσμα υπηρεσιών που να δικαιολογεί την τιμή αυτή. Ακόμα και η γιαγιά στην Ανω Μερά που δίνει ένα δωματιάκι 2χ2 με εξωτερικό μπάνιο ζητάει ένα 80αρι γιατί ‘τόσο τα δίνουν και οι άλλοι’.  Ξεπερνάω την Φολεγανδρίτική στενοκεφαλία όμως γιατί αρχικά τους αγαπώ και συνάμα οι άνθρωποι είναι νησιώτες, έχουν κληρονομικό δικαίωμα στην τρέλα και ξέρουν να το πληρώνουν κιόλας. Ο κόσμος όμως πλέον είναι το κάτι άλλο. Θυμάμαι αρκούσε ένα βλέμμα μια χαζομάρα ένα αγκάλιασμα μια μικρή χειρονομία για να ξεκινήσει ένα πανυγύρι μια γιορτή χωρίς αφορμή. Τώρα υπάρχει πασαρέλα… αναπαραγάγεται η ζωή της Αθήνας στα σοκάκια του νησιού και αυτό είναι τραγικό.

 

Παντού βλέπεις ποζεράδες χωρίς γένος, αρσενικά θυληκά ένα κουβάρι που δεν ξεχωρίζει παρα μόνο απο το κοστολόγιο της ενδυματολογικής επιλογής. Αν βρεθεί και κανάς καθρέφτης φτύνει και τον/την εαυτό του/της γιατί παρόλα τα Cosmopolitan το μάτι πιάνει ακόμα.

Χορεύεις και σε κοιτάνε παράξενα, λες και όφειλες και εσύ να μοιράζεσαι μια μπριζόλα παρέα με τους χιλιάδες ορθίους που διεκδικούν μια θεσούλα για να απολαύσουν την θέα στις πλατείες. Και ιδιοτροπίες, πολλές ιδιοτροπίες… περνά δίπλα απο νησιώτη γέρο, Κυρία χρυσοστόλιστη και σανδαλοκρατούσα, και ο γέρος έχοντας κατεβάσει κανά δυό ρακές παραπάνω φωνάζει καταμεσής της Χώρας,’ ρε τη κωλάρα είναι αυτή’, γυρνά η κυρία με βλέμμα απαξιωτικό και του λέει ‘ρε και βρε δεν λένε ποτέ σε μια κυρία’ πόσο μάλλον σε κυρία του κώλου συμπληρώνω εγώ.

Με κούρασε φέτος το νησάκι με αυτά και με άλλα που θα αναφέρω σε επόμενο ποστάκι

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: