h1

catch me if you can

October 16, 2007

Θυμάμαι όταν ήμασταν μικρότεροι, καταστρώναμε χιλιάδες σχέδια σωτηρίας του κόσμου και μάλιστα αντιδικούσαμε τόσο έντονα μεταξύ μας που συχνά πυκνά η συνάντηση γινόταν ένα πεδίο παρεξηγήσεων που μας ακολουθούσαν για αρκετό καιρό. Μετά ήρθαν οι προσωπικές φιλοδοξίες του καθεμιανού και τότε ξεκίνησε και το πανηγύρι. Ενώ φαινομενικά παλαιότερα, είχαμε εξαντλήσει την πιθανότητα άντλησης ικανοποίησης μέσω της εργασίας,  (αποποιούμενοι τελείως Φροϋδικές αναφορές για την ταυτότητα του ανθρώπου μέσω της εργασίας), τελικά καταφέραμε να γίνουμε αυτό ακριβώς που φοβόμασταν, δέσμιοι υποχρεώσεων τρίτων, κάτω απο την ψευδεπίγραφη αναγόρευση του μανατζέρ (συνήθως στο επίπεδο του αει φερ μανατζερ). Και ερχόμαστε στο σήμερα. Επικοινωνία υφίσταται μόνο όταν παίρνει ο ένας τον άλλο τηλέφωνο την στιγμή που επιτέλους έχει ξεκαθαρίσει την αποστολή της επόμενης ημέρας και πλέον μπορεί ήσυχος να διαχειριστεί και την πραγματικότητα του. Αποτέλεσμα είναι να έχουμε διατηρήσει μόνο μια  μνήμη των συνδετικών αφορμών που καθόρισαν την παρέα. Ελπίζω μόνο η μνήμη αυτή να είναι αρκετά δυνατή για να διώχνει τις αμφιβολίες για τον δίπλα μας κάθε φορά που η διστακτική και καχύποπτη καθημερινότητα, μας υπαγορεύει κάτι διαφορετικό. Και επειδή κατάφερα πάλι να γίνω μελοδραματικός, Κώσταντίνα μην μου χαλίεσαι, απλά κολυμπάμε όλοι και ο αναπνευστήρας έχει βουλώσει απο τα σκατά –  όπου να ναι θα σκάσουμε και μετά θα μπορούμε να αναθεωρήσουμε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: